۹ آبان ۱۴۰۵
در شماره‌های تازه‌ی مجلات، بازگشت به گذشته و نگاه کردن از خلال آن به اکنون بارها تکرار می‌شود؛ از مجله‌ای که به دویستمین شماره‌ی خود رسیده تا پرونده‌ای درباره‌ی بازگشت قهرمان و شماره‌ای که بیست‌وپنج سال یک جایزه‌ی معماری را مرور می‌کند. در کنار این‌ها، بحث روشنفکری، ادبیات، شهر و حافظه‌ی فرهنگی نیز سهم پررنگی در پیشخان این دوره دارند.
مجله آزما شماره ۲۰۰
رسیدن آزما به شماره‌ی دویست، این شماره را خواه‌ناخواه به فرصتی برای نگاه‌کردن به خودِ مجله و معنای دوام‌آوردن یک نشریه‌ی فرهنگی بدل کرده است. ناصر فکوهی در یادداشت امیدی در میان نومیدی‌ها از همین نقطه آغاز می‌کند و انتشار دویستمین شماره را به مسئله‌ی تاب‌آوری فرهنگی، نقش مجلات در گردهم‌آوردن نویسندگان و اندیشمندان با گرایش‌های متفاوت و رابطه‌ی میان کار دانشگاهی و فعالیت مطبوعاتی پیوند می‌زند. او از تجربه‌ی شخصی خود در همکاری با مطبوعات نیز می‌نویسد و مجله‌ی فرهنگی را فضایی می‌بیند که می‌تواند میان حوزه‌هایی که معمولاً از یکدیگر جدا مانده‌اند رفت‌وآمد ایجاد کند. شماره‌ی دویست آزما از این منظر فقط یک عدد تازه در شناسنامه‌ی مجله نیست؛ یادآوری تاریخی است که با استمرار انتشار، نوشتن و گفت‌وگو ساخته شده است.
مجله تجربه شماره ۴۹
شماره‌ی ۴۹ دوره‌ی جدید تجربه صفحاتی را به یاد جواد مجابی و نوشته‌های او اختصاص داده است و در پرونده‌ی اصلی خود با عنوان بازگشت قهرمان سراغ یکی از الگوهای دیرپای روایت می‌رود: انتظار برای قهرمان و منجی. نوشته‌های این پرونده از زاویه‌ی اجتماع، هنر و اسطوره به قهرمان، ضدقهرمان، بازگشت و چشم‌به‌راهی نگاه می‌کنند و می‌پرسند چرا این صورت‌های روایی همچنان در زمانه‌ی ما بازتولید می‌شوند. در بخش‌های دیگر شماره نیز گفت‌وگوهایی با فردین خلعتبری و محمد شیروانی آمده است که مسیر مجله را از ادبیات به موسیقی و سینما می‌کشاند. تجربه در این شماره میان یاد یک نویسنده و پرسش از میل امروز ما به ظهور دوباره‌ی قهرمان حرکت می‌کند.
مجله آتش شماره ۳۹
شماره‌ی ۳۹ آتش در ادامه‌ی مسیر مجله‌ای منتشر شده که حوزه‌ی اصلی خود را داستان، ترجمه و نوشتارهای ادبی تعریف کرده و در کنار ادبیات کلاسیک به تجربه‌های تازه‌تر و ادبیات پیشرو نیز میدان داده است. آتش که در شیراز منتشر می‌شود، در شماره‌های پیشین از نویسندگان و مترجمان نقاط مختلف ایران و نیز از انجمن‌ها و جریان‌های داستان‌نویسی خارج از تهران آثاری منتشر کرده است؛ مسیری که بخشی از هویت این مجله را ساخته است. با این حال، فهرست کامل مطالب شماره‌ی ۳۹ هنوز در منابع عمومیِ قابل‌جست‌وجو منتشر یا نمایه نشده است و در نتیجه نمی‌توان بدون حدس‌زدن، داستان‌ها، ترجمه‌ها یا پرونده‌ی شاخص این شماره را نام برد.
مجله نیم‌روز شماره ۹۰ و ۹۱
شماره‌های ۹۰ و ۹۱ نیم‌روز پس از شماره‌ی دوگانه‌ی ۸۸ و ۸۹ منتشر می‌شوند؛ شماره‌ای که با عنوان تهران، شهری از میان تاریخ به تاریخ پایتخت، میراث فرهنگی، معماری، زندگی شهری و ظرفیت‌های گردشگری آن پرداخته بود. آن ویژه‌نامه از یافته‌های باستان‌شناختی و معماری قاجاری تا موزه‌ها، میراث صنعتی، نام‌گذاری خیابان‌ها و حافظه‌ی فرهنگی شهر را کنار یکدیگر قرار می‌داد و تهران را نه فقط به‌عنوان پایتخت سیاسی، بلکه به‌مثابه موضوعی تاریخی و فرهنگی می‌خواند. فهرست مطالب شماره‌های ۹۰ و ۹۱ هنوز در منابع عمومیِ قابل‌جست‌وجو در دسترس نیست و به همین دلیل نمی‌توان با اطمینان گفت شماره‌ی تازه کدام مسیر را از این مجموعه‌ی گسترده‌ی فرهنگی و اجتماعی ادامه داده است.
مجله اندیشه پویا شماره ۱۰۲
روشنفکری قبیله‌ای عنوان اصلی شماره‌ی ۱۰۲ اندیشه پویا است؛ پرونده‌ای که گفت‌وگویی مفصل با مصطفی ملکیان در عبور از هفتادسالگی او را در مرکز خود قرار داده و از آنجا به مجادلات روشنفکری سال‌های اخیر و خاطرات ملکیان از دوستی و جدایی فکری‌اش با سیدجواد طباطبایی می‌رسد. نوشته‌هایی از حسین پایا و یاسر میردامادی نیز از زاویه‌هایی دیگر مسئله‌ی تخاصم، قبیله‌گرایی و انزوای معرفتی در فضای روشنفکری را دنبال می‌کنند. در بخش فرهنگی، گزارشی درباره‌ی زندگی شهرنوش پارسی‌پور و گفت‌وگویی منتشرنشده با او، یاد جواد مجابی به قلم سیروس علی‌نژاد و گفت‌وگو با نرگس آبیار درباره‌ی بامداد خمار آمده است. شماره از این مباحث به تاریخ سیاسی نیز سر می‌زند و در مطلبی درباره‌ی مصدق، تحریم و کودتا به اسناد سیا رجوع می‌کند و در گفت‌وگویی با سعید مدنی از تجربه‌ی زندان می‌پرسد. اندیشه پویا در این شماره بار دیگر تاریخ روشنفکری را نه موضوعی پایان‌یافته، بلکه میدان مناقشه‌ای می‌بیند که رد آن تا ادبیات، سیاست و زندگی امروز ادامه پیدا می‌کند.
مجله معمار شماره ۱۵۹
شماره‌ی ۱۵۹ معمار به بیست‌وپنج سال جایزه‌ی معمار بازمی‌گردد و از خلال این سابقه، بخشی از تحولات معماری معاصر ایران را مرور می‌کند. نسرین سراجی به بازنگری این بیست‌وپنج سال پرداخته، احسان حسینی پرسیده است چرا یک پروژه‌ی معماری مهم می‌شود؟ و آمنه بختیار تاریخ معماری مسکونی را از دریچه‌ی پروژه‌های حاضر در جایزه خوانده است؛ نوشته‌هایی از کیوان سلیمی، ادیب ایروانی و محسن خزدوز نیز بحث را به آینده‌ی جایزه و جایگاه خود معمار می‌کشانند. در بخش نقد و نظر دامنه‌ی بحث از بازآفرینی کریدور شهری روی تونل راه‌آهن تهران ـ تبریز و نسبت پلاک خصوصی با اثر عمومی تا سکونت و تعلق در دولت‌آباد و خوانش معماری شهرهایی چون تنکابن و بابل گسترش پیدا می‌کند. شماره با معرفی داوران و فراخوان دوره‌ی بعدی جایزه معمار، گذشته‌ی این جایزه را به پرسشی درباره‌ی مسیر آینده‌ی معماری ایران پیوند می‌زند.
خواندنی‌ها
ارسال دیدگاه
برای ثبت دیدگاه ابتدا وارد حساب کاربری خود شوید.
ورود به حساب کاربریهیـچ دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است!
اولین دیدگاهتان را بنویسید