مرگ روشنفکر، دیوانگی است
مروری بر کتاب سمفونی مردگان نوشتهی عباس معروفی
دوات مجازی
ستاره را بر زخمم مالیدم
همچون مدادپاککن،
آنگاه زخمم پرتویی شد
که قلمم را مانند دوات در آن فرو میبرم
و مینویسم.
میخواهی راز اقتدارم را بدانی؟
زخمم هرگز خشک نمیشود.
صفحه 72
امتیاز دهید!
ارسال دیدگاه
برای ثبت دیدگاه ابتدا وارد حساب کاربری خود شوید.
ورود به حساب کاربریاشعار خیلی خوبی بودن
ترجمه عالی نبود ولی خوب بود
عالی
برای دفن مردگانم وقت تنگ است. من باید همواره میان زمان مجلس ترحیم، و زمان عشق، یکی را برگزینم. من همواره به سوی نور میروم، و از دهلیزهای نفتالین میگریزم...، یک دلدار ساده در کنار، از ده معشوق اثیری مجازی در خاطره، نیکوتر است!
اشعاری زیبا و دلپذیر
فکر نمی کردم از اشعار عربی لذت ببرم
غاده السمان نشان داد که فقط عشق مجازی نیست