رمان «پییر و لوسی» (Pierre et Luce) ضدجنگی شاعرانه است که از دل ویرانههای کلیسایی در فرانسه سر بر میکشد. ضدجنگی که زمانی ازدسترفته را میجوید. در پی عشق، میهن و فداکاری است. عشق را بزرگترین حادثه درمیان جنگ تلقی میکند که خشونت جنگ و فاصلهی طبقاتی را در هم میشکند. عاشقانهی پییر و لوسی در متن جایی شکل میگیرد که نباید؛ در میانهی جنگی که چهرهی خشنش بر همگان هویداست. پهلوبهپهلوی عاشقانههای بزرگ میایستد و بینیاز میکند خودش را از هر حرف گزافی برای معرفیاش.
داستان کتاب «پییر و لوسی»؛ عاشقانهای در روزگار محکومبهجنگ
رومن رولان کتاب «پییر و لوسی» را در 1920 منتشر کرد. پنج سالی از گرفتن نوبل توسط او میگذشت و دو سالی بود که جنگ موقتاً خاموش شده بود. بیشک آبشخور داستان «پییر و لوسی» نگاه ایدئالیستی رولان به جنگ است. دختر و پسری تقریباً هجدهساله در فرانسهی جنگزده روزی در مترو همدیگر را میبینند و دلبستهی یکدیگر میشوند.
پییر، ترسیده از اعزامش به جبهههای جنگ، در آنی در لوسیِ معصوم روزگاری بیترس را جستوجو میکند که حالا از دست رفته است. او چهلوهشت ساعت را صرف پیدا کردن لوسی میکند تا غفلتش در مترو را جبران کند. لحظهای که در باغ لوکزامبورگ این دو جوان به هم میرسند لحظهی اولین گفتوگوهای صمیمانهای است که هر زوج عاشقی تجربهشان میکند. اما شاید چیزی در این بین اشتباه باشد.
چیزی به اسم جنگ؟ نه! انگار که فاصلهی طبقاتی میان پییر بورژوا و لوسی فقیر قدرت بیشتری در برابر جنگ بیرحم دارد. شاید جنگ نتواند این دو را از هم جدا کند اما فاصلهی طبقاتی شاید دست این دو عاشق را از هم کوتاه کند.
رمان «پییر و لوسی» یادواردهای از دلشکستگی
برای صلحطلبان نازکدلی چون رولان جنگ پدیدهی تحملناپذیری است. ما نمیدانیم هریک از این صلحطلبان چگونه روزگارشان را در شرایط جنگ گذراندهاند اما برای رولان حتماً پییر و لوسی یادوارهای شاعرانه و تلخ از دلشکستگیاش از شرایط روزگاری است که درش زیست.
«پییر و لوسی» آنقدر مملو از معصومیت است که بهسختی میتوان جنگ و هیبت ترسناکش را دمی در متن داستان رولان از یاد نبرد. نبض قصهی عاشقانهی رولانِ دلشکستهی نازکدل را چیزی در اختیار گرفته است که او، احتمالاً، بیش از هرچیزی از آن تنفر دارد.
سرخوردگی شهر پاریس در پسِ حوادث میان پییر و لوسی به تصویر کشیده میشود و اینگونه است که رومن رولان داستان «پییر و لوسی» را از عاشقانهای صرف بهسمت ضدجنگی شاعرانه سوق میدهد. در بخشی از رمان «پییر و لوسی» با ترجمهی مینو مشیری میخوانیم:
“میان این انگارههای گذرا و آن نقش واقعی که در جستجویش بود و میپنداشت دوست دارد، کوچکترین شباهتی نبود. پس آیا دوستش نمیداشت؟ البته که دوستش داشت؛ و به همین دلیل بود که او را همه جا و به هر شکلی میدید. هر لبخندی او بود، هر نوری او بود، همهی زندگی او بود.”

ارسال دیدگاه
برای ثبت دیدگاه ابتدا وارد حساب کاربری خود شوید.
ورود به حساب کاربریهیـچ دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است!
اولین دیدگاهتان را بنویسید