کتاب نمایش های تن

قبل از خرید کتاب نمایش های تن بخوانید

کتاب نمایش های تن اثری عمیق و تخصصی در حوزه روان‌کاوی و بررسی ارتباطِ پیچیده میان ذهن و جسم است. در کلیت این اثر، با ریشه‌های روانی بیماری‌های جسمی و سناریوهای پنهانِ ذهن روبه‌رو می‌شویم. مخاطب با خواندن این کتاب، درک روشنی از تاثیراتِ پایدار تجربیات کودکی بر روان‌رنجوری‌ها و اختلالات روان‌تنی در بزرگسالی به دست می‌آورد و می‌بیند که چگونه بدنِ انسان به صحنه‌ای برای اجرای درگیری‌های حل‌نشده روانی تبدیل می‌شود.

درباره کتاب

کتاب نمایش های تن نوشته جویس مک دوگال، به بسطِ مفهوم استعاری «نمایش» برای توصیف واقعیت روانی انسان می‌پردازد. نویسنده بر اساس تجربیات بالینی خود توضیح می‌دهد که چگونه سناریوهای روانیِ پیچیده‌ای که در دوران ابتدایی کودکی در ذهن نوشته می‌شوند، هرگز از بین نمی‌روند. این نمایشنامه‌های پنهان، در بزرگسالی خود را به صورت انحرافات، اضطراب‌ها و نمودهای سایکوسوماتیک (روان‌تنی) روی جسمِ بیمار نشان می‌دهند.

چرا این کتاب ارزش خواندن دارد؟

• روان‌شناسی روان‌تنی: درکِ پیوند عمیقِ ذهن و بدن و نمودهای فیزیکیِ رنج‌ها و سرکوب‌های روانی.
• ریشه‌یابی ناخودآگاه: واکاویِ تاثیراتِ ماندگار نمایشنامه‌های دوران کودکی بر رفتارهای بزرگسالی.
• نگاه تحلیلیِ نو: استفاده جذاب از مفهوم «نمایشِ خصوصی» برای تحلیلِ مکانیزم‌های دفاعی انسان.

درباره نویسنده: جویس مک دوگال

جویس مک دوگال یکی از برجسته‌ترین و تأثیرگذارترین روان‌کاوان مکتب فرانسه بود. او به خاطر پژوهش‌های نوآورانه‌اش در زمینه اختلالات روان‌تنی، انحرافات جنسی و روان‌کاوی مدرن شناخته می‌شود و در آثارش با نگاهی بدیع، مرزهای روان‌شناسی کلاسیک را گسترش داده است.

این اثر تحلیلی و روشنگر با ترجمه داوود حسینی توسط نشر هنوز به چاپ رسیده است.

جملات کتاب نمایش های تن

«تلاش برای فهم معنی زیربنایی سناریوهای روانی پیچیده به ما نشان می‌دهد که گرچه نمایشنامه‌های ناخودآگاه در دوران ابتدایی کودکی نوشته می‌شوند، اما اثراتی پایدار بر ذهن بزرگسال دارند؛ تا جایی که این نمایش‌های خاموش از مرزهای روان عبور کرده و خود را به شکلِ نمودهای روان‌رنجوری و روان‌تنی بر روی جسم آشکار می‌کنند.»

روان تن و سفر روان‌تحلیلی

چرا عنوان «نمایش‌های تن»؟ در حین نوشتن نمایش‌های ذهن به تدریج متوجه شدم، مانند بسیاری از کسانی که در حال نوشتن کتابی هستند، همزمان با نوشتن آن، کتاب دیگری نیز دارد در ذهنم پدید می‌آید. برای انتخاب واژه نمایش به عنوان استعاره‌ای برای واقعیت روانی، شاید قدم در راهی گذاشتم که آنا اُو (در پایان قرن) در خلال درمانش با بروتر در آن قدم گذاشت و فرایند تداعی آزادش را «نمایش خصوصی2» نامید. اولین چالش من در این راه تلاش برای فهم معنی زیربنایی سناریوهای روانی پیچیده‌ای بود که باعث می‌شوند انحرافات جنسی شدت یابند. بعد از آن بود که فهمیدم گرچه «نمایشنامه‌ها» در دوران ابتدایی کودکی نوشته می‌شوند، اثراتی پایدار بر ذهن بزرگسال دارند، تا جایی که به نمودهای روان‌رنجوری و روان‌تنی نیز کشیده می‌شوند.

مقدمه