کتاب این کار من است

پیش از خرید کتاب این کار من است بخوانید

این سرگذشت واقعی و پرالتهاب، راوی تلاش‌های بی‌وقفه یک عکاس جنگ برای ثبت حقایق، هزینه‌های انسانی نبردها و ایجاد تعادل میان زندگی شخصی و حرفه‌ای است.

درباره کتاب

کتاب این کار من است خاطرات تکان‌دهنده لینزی آداریو از حضور در خط مقدم نبردهای قرن بیست‌ویکم است. او که پس از ۱۱ سپتامبر برای پوشش وقایع راهی افغانستان شد، در این اثر تجربیات خود را از مستندسازی زندگی مردم در بحران‌هایی چون جنگ عراق، دارفور، خشونت‌ها در کنگو و حتی ماجرای ربوده شدنش در لیبی روایت می‌کند. این اثر روایتی عمیق از شجاعت، هم‌دلی و درک شکنندگی زندگی در دل تاریک‌ترین روزهای تاریخ معاصر است.

خواندن کتاب این کار من است به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟

• علاقه‌مندان به زندگی‌نامه‌ها و خاطرات واقعی خبرنگاران و عکاسان جنگ.
• کسانی که دغدغه شناخت پیامدهای جنگ، حقوق بشر و تاب‌آوری انسان‌ها در شرایط بحرانی را دارند.

معرفی نویسنده، مترجم و ناشر

این کتاب به قلم لینزی آداریو، عکاس خبری و جنگی جسور و نامدار نوشته شده است. نسخه فارسی این کتاب با ترجمه سحر دولتشاهی، توسط نشر نظر چاپ و در دسترس علاقه‌مندان قرار گرفته است.

جملات کتاب...

پیش گفتار

اجدابيا، لیبی، مارس ۲۰۱۱

اما من یک روز صبح آفتابی و روشن، نزدیک شهر اجدابیا، شهر کوچکی روی سواحل شمال لیبی، به فاصله‌ی بیش از ۵۰۰ مایل از طرابلس، پایتخت لیبی به سمت شرق، بیرون یک بیمارستان سیمانی ایستاده بودم. من و چند نفر دیگر از خبرنگاران داشتیم به ماشینی نگاه می‌کردیم که در حملات هوایی صبح آن روز منفجر شده بود. پنجره‌ی عقب ماشین از جا کنده شده بود و بقایای انسانی روی صندلی عقب پخش بودند. یک تکه مغز روی صندلی جلو افتاده بود؛ روی تاقچه‌ی پشت صندلی عقب خرده‌های جمجمه ریخته بود. کارکنان بیمارستان با روپوش‌های سفید با احتیاط آن تکه‌ها را جمع می‌کردند و در کیسه می‌انداختند. من دوربینم را برداشتم تا از صحنه‌ای عکس بگیرم که قبلا بارها از آن عکاسی کرده بودم. این بار دوربینم را گذاشتم کنار تا عکاس‌های دیگر عکس بگیرند. آن روز نمی‌توانستم کار کنم. مارس سال ۲۰۱۱، اوایل دوران بهار عرب بود. بعد از انقلاب غیر منتظره و پیروزمندانه‌ی مردم تونس و مصر علیه دیکتاتوری‌های قدیمی‌شان ـ و جشن و شادی میلیون‌ها نفر از مردم عادی در خیابان‌ها بابت آزادی نویافته ـ مردم لیبی هم علیه حاکم مستبد خود، معمر القذافی، به پا خاستند. او بیش از ۴۰ سال بر سر حکومت بود، و نه تنها مردم لیبی را شکنجه می‌داد و می‌کشت و خیلی‌ها هم مفقود می‌شدند، بلکه به گروه‌های تروریستی سراسر جهان هم تأمین مالی می‌رساند. قذافی دیوانه بود.

صفحه ۱۷