کتاب فرهنگ سیاسی در ایران

پیش از خرید کتاب فرهنگ سیاسی ایران بخوانید

این اثر یکی از مهم‌ترین پژوهش‌های تحلیلی در زمینه جامعه‌شناسی سیاسی و فرهنگ رفتاری ایرانیان است. در کلیت این کتاب، با کالبدشکافی ریشه‌های فرهنگی، اجتماعی و روان‌شناختیِ ضعف در کار جمعی، کمبود اعتماد متقابل و چالش‌های توسعه در ایران روبه‌رو می‌شویم.

درباره کتاب

کتاب فرهنگ سیاسی ایران با طرح پرسش‌هایی بنیادین درباره علت ضعف همکاری‌های گروهی و اعتماد متقابل در جامعه ایران آغاز می‌شود. محمود سریع‌القلم با مقایسه الگوهای رفتاری در جوامع توسعه‌یافته با ایران، به بررسی موانع فرهنگی و ساختاری می‌پردازد که مانع شکل‌گیری تفاهم، روحیه سازش و پروژه‌های مشترک فکری و اجرایی می‌شوند. این اثر روایتی آسیب‌شناسانه برای درک ریشه‌های تاریخی و شخصیتی رفتار سیاسی ما ارائه می‌دهد.

خواندن کتاب فرهنگ سیاسی ایران به چه کسانی پیشنهاد می شود

• علاقه‌مندان به علوم سیاسی و جامعه‌شناسی ایران: کسانی که به دنبال تحلیل ریشه‌ای رفتارهای جمعی و موانع توسعه‌یافتگی در کشور هستند.
• دوستداران مباحث توسعه و رفتارشناسی اجتماعی: افرادی که می‌خواهند علل ضعف در کار گروهی را بشناسند و راه‌های ارتقای فرهنگ همکاری و اعتماد را بررسی کنند.

درباره نویسنده

محمود سریع‌القلم، پژوهشگر، نویسنده و استاد علوم سیاسی و روابط بین‌الملل دانشگاه شهید بهشتی است که آثاری متعدد در حوزه توسعه، فرهنگ سیاسی و عقلانیت تدوین کرده است. نشر فرزان روز این کتاب را در اختیار مخاطبان قرار داده است.

جملات کتاب فرهنگ سیاسی ایران

در سال ۱۳۷۸ طی کنفرانسی در آلمان شاهد آشنایی دو استاد دانشگاه هلندی و کانادایی شدم که برای اولین بار با یکدیگر ملاقات می کردند. در مدت کنفرانس سه روزه، این دو استاد دانشگاه با مباحث فکری و نظری که با هم داشتند به طرح مشترک کتابی رسیدند که یک سال و نیم بعد به چاپ رسید. بعد از آنکه از چاپ کتاب باخبر شدم، پرسش‌های فراوان نظری پیرامون نحوه تعامل انسانها به ذهنم خطور کرد. چطور دو نفر بدون هیچ آشنایی قبلی با یکدیگر توانستند با هماهنگی و تفاهم کتابی را منتشر کنند؟ چرا آنها در کار جمعی موفق ترند؟ چرا طرحها و پروژه های آنها اعم از فکری و اجرایی با سرعت قابل توجهی به مرحله اجرا می رسد؟ چرا بدگویی، منفی بافی و اتهام در میان آنها کمتر است؟ چرا سریع به هم اعتماد می کنند؟ چرا آنها راحت تر با هم مصالحه می‌کنند و در مجموع حداقل در نظام داخلی خود قابل اتکاءتر هستند؟