کتاب آزادی مجسمه

قبل از خرید کتاب آزادی مجسمه بخوانید

آیا تا به حال به سیاست‌های مداخله‌جویانه آمریکا از نگاه یک متفکر و ادیب ایرانی فکر کرده‌اید؟ کتاب آزادی مجسمه یک سفرنامه و خاطره‌نگاری انتقادی است که نشان می‌دهد چگونه قدرتی جهانی، مصالح خود را با مصالح دنیا اشتباه می‌گیرد. اگر به تاریخ سیاسی معاصر، سفرنامه‌های تحلیلی و نثر استوار مرحوم اسلامی ندوشن علاقه دارید، این اثر نگاهی عمیق و واقع‌بینانه به جایگاه آمریکا در قرن بیستم می‌اندازد.

درباره کتاب

کتاب آزادی مجسمه جلد دوم از مجموعه سفرنامه‌های دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن است. این اثر فراتر از یک سفرنامه ساده، تحلیلی موشکافانه از سیاست و حکومت ایالات متحده ارائه می‌دهد. نویسنده با بررسی رفتار آمریکا در عرصه بین‌الملل، به این نتیجه می‌رسد که این کشور هر جا منافعش به خطر بیفتد، به بهانه بر هم خوردن «نظم» مداخله می‌کند. او دیدگاه راهبردی و محتاطانه خود را درباره آمریکا در دو اصل کاربردی خلاصه می‌کند: «نباید به او تکیه کرد» و «نباید دشمنی‌اش را برانگیخت»؛ دیدگاهی که آن را در زمان اشغال سفارت آمریکا نیز صراحتاً بیان کرده بود.

خواندن کتاب آزادی مجسمه به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟

• علاقه‌مندان به سفرنامه‌های تحلیلی و خاطرات سیاسی-اجتماعی.
• پژوهشگران تاریخ معاصر و روابط بین‌الملل (به‌ویژه سیاست‌های آمریکا در قرن بیستم).
• دوست‌داران قلم شیوا، تفکر انتقادی و ایران‌دوستانه استاد اسلامی ندوشن.

معرفی نویسنده و ناشر

دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن (۱۳۰۴-۱۴۰۱)، حقوق‌دان، ادیب، پژوهشگر و نویسنده نامدار ایرانی بود که همواره نگاهی عمیق به فرهنگ ایران و جایگاه آن در مسائل جهانی داشت. این کتاب (در ۲۹۶ صفحه) با خوشنویسی محمود رهبران و زیر نظر شورای نظارت بر نشر آثار ایشان و همسرشان (دکتر شیرین بیانی)، توسط انتشارات سرو سخنگو (و یزدان) در سال ۱۴۰۴ به چاپ رسیده است.

جملات کتاب

«می‌بینیم که آمریکا به خود اجازه می‌دهد که در هر نقطه دنیا بی‌نظمی احساس شد فوراً دست به کار شود. و اما این نظم چیست؟ بر وفق چه مبادی و اصولی سنجیده می‌شود؟»

«مشکل بزرگ این است که آمریکا مصالح دنیا را با مصالح خود مشتبه کرده است.»

«چکیده نظرم آن بوده است که آمریکا کشوری است که دو کار نباید با او بشود: ۱- نباید به او تکیه کرد. ۲- نباید دشمنی‌اش را برانگیخت. به همین سبب اندکی پس از اشغال سفارت نخستین کسی بودم که آشکارا نوشتم که تا همینجا بس است.»