کتاب نمایشنامه چهار صندوق

پیش از خرید کتاب نمایشنامه چهار صندوق بخوانید

این نمایشنامه تمثیلی و نمادین، روایتی انتقادی از ساختار قدرت، طبقات اجتماعی و خلق دیکتاتوری به دست خود مردم است.

درباره نمایشنامه

کتاب چهار صندوق یکی از مهم‌ترین و شناخته‌شده‌ترین نمایشنامه‌های نمادین بهرام بیضایی است. داستان درباره چهار شخصیت با رنگ‌های متفاوت (زرد، سبز، سرخ و سیاه به عنوان نماد طبقات مختلف جامعه) است که برای محافظت از خود، با همفکری یکدیگر مترسکی می‌سازند. اما مترسک جان می‌گیرد، مسلح می‌شود و با تسلط بر آن‌ها، هر یک را به زور داخل صندوقی زندانی می‌کند. بیضایی در این اثر به شکلی درخشان به نقد قدرت، تسلیم جامعه و خفقان می‌پردازد.

خواندن نمایشنامه چهار صندوق به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟

• علاقه‌مندان به ادبیات نمایشی، آثار تمثیلی و نمایشنامه‌های نمادین.
• کسانی که از خواندن آثار انتقادی درباره جامعه، قدرت و رفتار توده‌ها لذت می‌برند.

معرفی نویسنده

این نمایشنامه انتقادی به قلم بهرام بیضایی، نویسنده، کارگردان و پژوهشگر برجسته ایرانی نوشته شده است. خلق فضاهای نمادین و نقد عمیق رفتارها و ساختارهای اجتماعی از ویژگی‌های بارز آثار اوست. این کتاب توسط نشر روشنگران و مطالعات زنان چاپ و روانه بازار کتاب شده است.

جملات نمایشنامه 

زرد                 [ حمله ور] غولک دبنگ !

سبز                  [نگهش داشته] معتدل تر باشید جانم  - ادب را رعایت کنید .

زرد                   بدهیبت موذی جفنگ !

سرخ                 دست بردار دیگه . اینقدر بازی درنیار.

                       [زرد مبهوت می ماند.]

سرخ                 ما خودمون اینجا بودیم ؛ من با چشم خودم دیدم.

زرد                  چی رو دیدی ؟

سرخ                 حیف از اون شکنجه ای که من تحمل کردم . [می خواهد برود ] تف!

زرد                  [نگهش می دارد] صبر کن - [ به سبز] تو بهش بگو .

سبز                   از ما کاری ساخته نیست .

                        [راه می افتد .]

زرد                    به حرف منم گوش بدین - [ به مترسک] اینطور نمی مونه ، اینطور نمی مونه . [به بیرون ] به حرف منم گوش بدین.

                         [دنبالشان خارج می شود . مترسک با همه نیرو می خندد . سیاه آهسته و بهت زده پیش می آید . به بیرون و به مترسک

                         نگاه می کند . دنبال دلیل خنده می گردد. چیزی نمی فهمد . ]

سیاه                     بگو مام بخندیم

مترسک                [از خنده می ماند ] تو هم اینجائی ؟

سیاه                     داشتم می دیدم . راستی عجب کلکی زدی !

مترسک                 کلک؟

سیاه                      رو دست نداشت !

مترسک                 های، پا از گلیمت درازتر نکن .

صفحه ۳۷