کتاب بی خواب شدن

پیش از خرید کتاب بی خواب شدن بخوانید

آیا تا به حال به این فکر کرده‌اید که چرا ذهن ما در سکوت شب، تنها به نگرانی‌ها و ناخوشی‌ها می‌پردازد؟ این کتاب با نگاهی روان‌شناختی و تکاملی، ریشه‌های اضطراب و تمرکز بر نکات منفی را واکاوی می‌کند. اگر به دنبال درک بهتر کارکرد ذهن خود و یافتن آرامش در برابر هجوم افکار ناخوشایند هستید، این اثر بینش‌های ارزشمندی به شما می‌بخشد.

درباره کتاب

کتاب بی خواب شدن به بررسی عادت‌های معمول ذهن در بزرگ‌نمایی ناخوشی‌ها می‌پردازد. این اثر توضیح می‌دهد که چگونه ویژگیِ همواره «گوش‌به‌زنگ بودن» که روزگاری لازمه‌ی بقا و تکامل انسان‌های اولیه بوده، امروزه باعث برهم خوردن تعادل روانی ما می‌شود. ما به‌طور غریزی کفه‌ی ناخوشی‌ها را پر می‌کنیم و این کتاب تلاش می‌کند با کالبدشکافی این عادت تکاملی، راهی برای رهایی از اضطراب‌ها و افکار منفی ارائه دهد.

خواندن کتاب بی خواب شدن به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟

• علاقه‌مندان به روان‌شناسی، خودشناسی و تحلیل رفتار متقابل.
• کسانی که با هجوم افکار منفی، نشخوار ذهنی و اضطراب دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
• دوست‌داران مجموعه کتاب‌های کاربردی و تحلیلیِ مدرسه‌ی زندگی.

معرفی ناشر و مترجم

این کتاب یکی از آثار خواندنی و کاربردی مجموعه‌ی مدرسه زندگی (The School of Life) است که با هدف ارتقای هوش عاطفی و بهبود کیفیت زندگی روانی تدوین شده است. این اثر با ترجمه‌ی نادیا فغانی روانه‌ی بازار کتاب شده است.

جملات کتاب...

قدرشناسی

عادت معمول ذهن ما این است که چیزهای ناخوشایند زندگی با محیط اطراف‌مان حسابی به چشمش می‌آید، ناراحتی‌ها هر چه‌قدر هم کوچک باشند با صدای بلند در مغز ما ابراز وجود می‌کنند. احتمالاً این خصوصیت یکی از لازمه‌های تکامل بشر بوده است. ما از نسل آن‌دسته از انسان‌های اولیه هستیم که گوش به‌زنگ بودند؛ آن‌هایی که کوچک‌ترین تکان چمن‌ها توجه‌شان را جلب می‌کرد و این‌گونه حضور مار را شناسایی می‌کردند؛ آنهایی که در گرم‌ترین روزهای تابستان نگران آذوقة زمستان‌شان بودند. 

نتیجة این عادت مغزی این است که هیچ وقت در پایان روز و در کل زندگی‌مان کفة ترازوی خوشی‌ها و ناخوشی‌ها با هم متعادل نمی‌شود. ما خدای پُر کردن کفة ناخوشی‌ها هستیم و همیشه فهرستی داریم از چیزهایی که بد پیش رفته‌اند، آن‌هایی که چندان خوب پیش نرفته‌اند و چیزهایی که در آینده احتمالاً خوب پیش نخواهند رفت.

صفحه ۶۸