کتاب روشنفکر مسلح

قبل از خرید کتاب روشنفکر مسلح بخوانید

دیباچه

علی شریعتی برای من همچون همه متولدان دهه شصت هجری شمسی چهره ای جذاب و کاریزماتیک بود نویسنده سخنور و متفکری متدین که کراوات می‌زد؛ یعنی در دهه ممنوعیت عرفی کراوات (که نماد تجددخواهی در پوشش و سبک زندگی بود)، من به عنوان عضوی از طبقه متوسط ایران می‌توانستم هم متدین باشم و هم متجدد؛ گرچه هرگز کراوات نزدم اما ردیف کراوات های رنگارنگ مرحوم پدرم در کمد لباسهایش هرگز از یادم نمی‌رود. کراوات هایی که قبل از انقلاب می بست و بعد از انقلاب هرگز نتوانست از آنها استفاده کند. پدرم یک بورژوای دولتی بود. از روستا و خانواده ای کشاورز برخاسته بود اما به شهر آمده بود و کارمند بانک ملی ایران شده بود.

درس خوانده بود و با کتاب و روزنامه مأنوس بود. هر پسری در نهایت می‌خواهد شبیه پدرش باشد (یا لاجرم شبیه پدرش می‌شود). من می‌دیدم که با وجود ظاهر مدرن پدرم در زیر آن کت شلوار و صورت تراشیده یک سنت خوابیده است. سنت دینداری که در نماز خواندن و روضه رفتن و گریه کردن برای مصیبت‌های عاشورا و پرهیز از نواهی و منکرات شرعی خفته است. در کنار الگوی پدر اما الگوهای دیگری هم بودند؛ خویشاوندانی که گرایش چپ داشتند نسبتی با شریعت و دیانت و حتی معنویت نداشتند و از مادی‌گری سیاسی و اخلاقی دفاع می کردند.